زندگي سخته با نا برابري هاش

زندگي سخته با حسادت مردم هاش

زندگي سخته با نرسيدن آدم به آرزو هاش

زندگي سخته با تبعيض هاش

ميگن زندگي قشنگه ولي...

نيست...

آخه واسه همه يه جور نيست

دوستاي خوبم آدم وقتي مي بينه يكي با همون خصوصيات با همون شرايط تو خودشو واست مي گيره خيلي ناراحت مي شه. اونجاست كه يه جورايي از زندگي و دنيا بدش مياد.آخه بعضي وقتا دنيا خيلي نامرده.

در نهايت مي شه گفت:(( زندگي با همه قشنگي هاش خيلي بده، واسه خاطر همون چيزايي كه گفتم.))

زندگي فرصت بس كوتاهيست

تا بدانيم كه مرگ

آخرين نقطه پرواز پرستوها نيست

مرگ هم حادثه است

مثل افتادن برگ

كه بدانيم پس از خواب زمستاني خاك

نفس سبزبهاري جاريست.

جواني   چنين   گفت  روزي  به  پيري                

                                        كه چون است با پيريت زندگاني

بگفت، اندر اين نامه حرفي است مبهم               

                                          كه معنيش  جز وقت پيري نداني

تو ،  به   كز  توانايي    خويش   گويي               

                                          چه مي پرسي   از دوره  ناتواني

جواني     نكو دار   كاين    مرغ   زيبا              

                                           نماند  در  اين   خانه  استخواني

متاعي  كه  من   رايگان  دادم  از  كف            

                                             تو  گر مي تواني  ، مده رايگاني

هر  آن  سرگراني   كه   من  كردم  اول          

                                              جهان كرد از آن بيشتر،سرگراني

چو  سرمايه ام   سوخت  از  كار   ماندم         

                                               كه بازي است، بي مايه بازارگاني

از آن برد گنج مرا ، دزد گيتي

كه در خواب بودم گه پاسباني

غم هجران تو را چاره و درمان چه کنم

همه روز و همه شب ديده ی گريان چه کنم

ای که آرامش جان در گروی روی تو بود

رفتی و بی تو بر اين حال پريشان چه کنم

تن من نی شد و شد نغمه ی دل بی تو حزين

وای بر من تو بگو با نی نالان چه کنم

کس ندانست که چه بگذشت ميان من و تو

بی تو در انجمن اين همه نادان چه کنم؟

زردی صورت اگر سرخ شد از سيلی دست

چاره ی اين همه بيتابی پنهان چه کنم؟

دل چرا بردی اگر قصد سفر بود تو را؟

دل حلالت تو بگو با تن بی جان چه کنم؟

هنگام سپيده دم خروس سحري                                       

                                داني كه چرا همي كند نوحه گري

يعني كه نمودند در ايينه صبح                                      

                                   كز عمر شبي گذشت و تو بي خبري

چون مزرعه تشنه به باران برسيم

دوستان با توجه به نزديك شدن امتحانات پايان ترم تا ۲/۴/۸۷ شايد نتونم اپ كنم.

مي بخشيد.

خداوند بي نهايت است و لا مكان و بي زمان ،

اما به قدر فهم تو كوچك مي شود

و به قدر نياز تو فرود مي آيد

و به قدر آرزوي تو گسترده مي شود

و به قدر ايمان تو كارگشا مي گردد.

گريه نكن گلم ، همه كسم

رسم دنيا بي وفاييه

دلكم

دلكم...

دل من ، بغضتو بشكن

غريبگي نكن با من

 ببار مثل ابر بهار

دل من...

اونيكه تو رو شكسته ،

خدا جوابشو مي ده ،

 ببار مثل ابر بهار

دلكم...

آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي ميكنيم

آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي ميكنيم

و بعد...

 براي آنچه از دست رفته آه ميكشيم.

                   بايد مستارو پس زد ، به شلاق ندامت

                                                           سبوي ما شكسته ، در ميكده بسته

                                                                          اميد همه ما ، به همت تو هسته

   به همت تو ساقي

تو كه گره گشايي

تو كه ذات وفايي

هميشه يار مايي

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

                                                     آتشي بود در اين خانه كه كاشانه بسوخت 
تنم از واسطه دوري دلبر بگداخت

                                                     جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت 
سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع

                                                    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت 
آشنايي نه غريب است كه دلسوز من است

                                                   چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت 
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد 

                                                   خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت 
چون پياله دلم از توبه كه كردم بشكست

                                                  همچو لاله جگرم بي مي و خمخانه بسوخت 
ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم

                                                  خرقه از سر به درآورد و به شكرانه بسوخت 
ترك افسانه بگو حافظ و مي نوش دمي

                                                  كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت 

”حافظ“ 

گويي كه بلا بر سر او ريخته شد

منصور ز سر عشق تو مي داد نشان

حلقش به طناب غيرت آويخته شد

                                                 ما خوبي او به خلق گوييم ، تا هر دو دروغ گفته باشيم

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

عشق يعني مهر بي چون و چرا

عشق يعني كوشش بي ادعا

عشق يعني مهر بي اما اگر 

عشق يعني رفتن با پاي سر

عشق يعني دل تپيدن بهردوست

عشق يعني جان من قربان اوست

عشق يعني خواندن از چشمان او

حرفهاي دل بدون گفتگو

عشق يعني عاشق بي زحمتي

عشق يعني بوسه بي شهوتي

(())

امشب زغمت ميان خون خواهم خفت                                     

                         وزبستر عافيت برون خواهم خفت

باور نكني خيال خود را بفرست                                    

                        تا در نگرد كه بي تو چون خواهد خفت

”حافظ“

هر دوست كه دم زد ز وفا دشمن شد                 هر پاك روي كه بود تر دامن شد

 گويند شب آبستن و اين است عجب                     كو مرد نديد از چه آبستن شد

”حافظ“      

(( )) (())

هر آنكس عاشق است از جان نترسد                  يقين از بند و از زندان نترس

                          دل عاشق بود گرگ گرسنه                      كه گرگ از هي هي چوپان نترسد

” باباطاهر“

                       هرچی که عشقه قرمزه

                                              خونِ تو رگات قرمزه

                                                                  قهرمانی مالِ قرمزه

( شش امتياز كم مي شه - بازم قهرمان مي شه)

عشق يعني مستي و ديوانگي                                              

عشق يعني با جهان بيگانگي

 عشق يعني شب نخفتن تا سحر                                                

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني زنگي اندوهبار

عشق يعني هرچه بيني اشكبار

خوشا آنان كه در بازار گيتي خريدار وفا بودند و هستند

خوشا آنان كه در راه رفاقت ، رفيق باوفا بودند و هستند